Strona Główna Muzeum
Znajduje się na jednej posesji, obok Szkolnego Schroniska Młodzieżowego
Czynne od poniedziałku do piątku w godzinach: 8:00 - 14:00
Wstęp bezpłatny.
kontakt z muzeum: muzeum@ssmpulawy.pl
do góry Obecna Wystawa
"Poznając swoją historię, naród utrwala swą samoświadomość i tożsamość."
Z kazań J. P. Woronicza
Malowniczy krajobraz: wstęga Wisły, wzgórza pokryte bujną roślinnością, wszechobecne lasy na skrzyżowaniu szlaku handlowego Radom-Lublin – oto Puławy sprzed kilkuset lat. Czas jakby się tu zatrzymał – mieszkańcy egzystowali spokojnie i bez rozgłosu.Zwrotnym momentem w dziejach Puław stał się koniec XVIII wieku, kiedy to stały się one własnością rodziny Sieniawskich, a następnie drogą układów matrymonialnych przeszły w ręce książąt Czartoryskich. Zasłynęły wówczas jako wspaniały ośrodek ruchu artystycznego, literackiego, oświatowego i politycznego, zyskując miano „Polskich Aten”. Korynckie kolumny, rzymskie portale, trójkątne tympanony, słupy jońskie czy rotundy dziwnie odcinały się od tła polskiego pejzażu, ale wkrótce weń wrosły i stały się jego nierozerwalną częścią. Dziś każą nam one powrócić myślami w przeszłość i odtworzyć wyobraźnią sylwetki ludzi, którzy sprawili, że nasze miasto zaliczane jest do trwałych pomników dziedzictwa narodowego.
Zapraszamy do Muzeum Oświatowego w Puławach przy ulicy Włostowickiej 27 do obejrzenia otwartej w dniu 29 października wystawy okresowej pt. "Puławy - Polskie Ateny i ich słynni twórcy". Ekspozycja przygotowana przez Danutę Kaliszczuk, Barbarę Miluską i Mikołaja Spóza dzięki dotacji Urzędu Miasta Puławy oraz środków własnych Towarzystwa Przyjaciół Muzeum Oświatowego i Szkolnego Schroniska Młodzieżowego w Puławach, przybliża piękną przeszłość naszego miasta. Prezentację sylwetek ludzi (jak Grzegorz Piramowicz, Jan Paweł Woronicz, Franciszek Dionizy Kniaźnin, Chrystian Piotr Aigner, Jan Piotr Norblin a przede wszystkim Izabela Czartoryska, Adam Kazimierz Czartoryski, Adam Jerzy Czartoryski czy Maria Wirtemberska), dzięki którym Puławy na przełomie XVIII/XIX wieku stały się powszechnie znane i podziwiane, wzbogacają przemioty z omawianego okresu.
Z kazań J. P. Woronicza
Malowniczy krajobraz: wstęga Wisły, wzgórza pokryte bujną roślinnością, wszechobecne lasy na skrzyżowaniu szlaku handlowego Radom-Lublin – oto Puławy sprzed kilkuset lat. Czas jakby się tu zatrzymał – mieszkańcy egzystowali spokojnie i bez rozgłosu.Zwrotnym momentem w dziejach Puław stał się koniec XVIII wieku, kiedy to stały się one własnością rodziny Sieniawskich, a następnie drogą układów matrymonialnych przeszły w ręce książąt Czartoryskich. Zasłynęły wówczas jako wspaniały ośrodek ruchu artystycznego, literackiego, oświatowego i politycznego, zyskując miano „Polskich Aten”. Korynckie kolumny, rzymskie portale, trójkątne tympanony, słupy jońskie czy rotundy dziwnie odcinały się od tła polskiego pejzażu, ale wkrótce weń wrosły i stały się jego nierozerwalną częścią. Dziś każą nam one powrócić myślami w przeszłość i odtworzyć wyobraźnią sylwetki ludzi, którzy sprawili, że nasze miasto zaliczane jest do trwałych pomników dziedzictwa narodowego.
Zapraszamy do Muzeum Oświatowego w Puławach przy ulicy Włostowickiej 27 do obejrzenia otwartej w dniu 29 października wystawy okresowej pt. "Puławy - Polskie Ateny i ich słynni twórcy". Ekspozycja przygotowana przez Danutę Kaliszczuk, Barbarę Miluską i Mikołaja Spóza dzięki dotacji Urzędu Miasta Puławy oraz środków własnych Towarzystwa Przyjaciół Muzeum Oświatowego i Szkolnego Schroniska Młodzieżowego w Puławach, przybliża piękną przeszłość naszego miasta. Prezentację sylwetek ludzi (jak Grzegorz Piramowicz, Jan Paweł Woronicz, Franciszek Dionizy Kniaźnin, Chrystian Piotr Aigner, Jan Piotr Norblin a przede wszystkim Izabela Czartoryska, Adam Kazimierz Czartoryski, Adam Jerzy Czartoryski czy Maria Wirtemberska), dzięki którym Puławy na przełomie XVIII/XIX wieku stały się powszechnie znane i podziwiane, wzbogacają przemioty z omawianego okresu.
O muzeum
W połowie XIX w. na terenie Europy zachodniej powstawały muzea oświatowe (pedagogiczne) jako zaplecze naukowo-badawcze profesorów. Gromadzono w nich opracowania naukowe; były one także miejscem wymiany doświadczeń pedagogicznych z zakresu metod nauczania. Później uzupełniano je środkami dydaktycznymi będącymi ilustracją i dowodem twierdzeń naukowych. Kompletowano też materiały źródłowe (opracowania naukowe), dane statystyczne itp. W Polsce utworzenie muzeum oświatowego projektowali S. Dickstein i A. Dygasiński w oparciu o zgromadzone pomoce naukowe przez E. Babińskiego. Brak środków finansowych uniemożliwił zrealizowanie tego pomysłu. W pierwszych latach XX wieku wiele placówek oświatowych tworzyło muzea szkolne. Założone w roku 1907 muzeum pedagogiczne we Lwowie trwało do wybuchu I wojny światowej. W okresie międzywojennym muzea oświatowe były zorganizowane przez Towarzystwo „Urania” i Polską Macierz Szkolną. Przed wybuchem II wojny światowej istniały w Warszawie dwie placówki muzealne: - Dydaktyczno-oświatowa, przy której działały: Instytut Nauczycielski, Państwowy Wyższy Kurs Nauczycielski i Biblioteka Pedagogiczna; - Pracownia Oświaty Pozaszkolnej. Muzea te uległy zniszczeniu podczas działań wojennych. Po wyzwoleniu wznowiono apele dotyczące powstania placówki muzealnej w Warszawie. Orędowniczką tej idei była M. Grzegorzewska, a w latach 70 i 80 – prof. J. Miąso, doc. dr W. J. Podgórski i dr J. Rell. Powstała również w ty okresie sprzyjająca atmosfera do podejmowania oddolnych inicjatyw tworzenia muzeów oświatowych. Zorganizowano ich już kilka w latach osiemdziesiątych.Historia
Muzeum Oświatowe w Puławach jest placówką upowszechniania oświaty i kultury, powołaną do gromadzenia, konserwacji, przechowywania i udostępniania społeczeństwu zasobów archiwalnych i muzealnych oraz organizowania działalności oświatowej i popularyzacji muzealnictwa. Zadaniem placówki jest zabezpieczenie przed rozproszeniem lub utratą dokumentów pracy instytucji oświatowo-wychowawczych oraz utrwalonych w zapisach myśli i doświadczeń minionych pokoleń nauczycieli. W związku z powyższym muzeum gromadzi archiwalia i muzealia związane z oświatą i szkolnictwem oraz pracą i egzystencją nauczycieli. Należą do nich różnorodne środki dydaktyczne, prace artystyczne, prace techniczne, sprzęt szkolny, wyposażenie i prace ucznia, podręczniki, czasopisma, fotografie i dokumenty. Muzeum Oświatowe mieści się w zabytkowym budynku, wpisanym w 1984 r. do rejestru zabytków z następującym uzasadnieniem: „Szkoła wybudowana w początku XIX w. w stylu klasycystycznym, niewątpliwie z fundacji Izabeli Czartoryskiej zapewne wg projektu Piotra Aignera. Stanowi przykład szerzenia oświaty wśród ludności wiejskiej wraz z mieszkaniem nauczyciela. Jest dokumentem historii powszechnego szkolnictwa polskiego”. Budynek ten służył szkolnictwu do 1969 r., następnie pełnił rolę magazynu Wydziału Oświaty. Po przeprowadzeniu prac remontowo-adaptacyjnych ulokowano w nim Muzeum Oświatowe (27 luty 1987). Odbudowany budynek ma dwie izby z przedzielającym je przelotowym korytarzem. W pomieszczeniach tych organizowane są wystawy stałe i okresowe.Przy muzeum funkcjonuje pracownia, w której prowadzona jest działalność wydawnicza z zakresu historii szkolnictwa i oświaty oraz historii miasta i regionu. Publikacje tej placówki trafiają do zbiorów Biblioteki Narodowej, Biblioteki Jagiellońskiej oraz bibliotek lubelskich i puławskich. Materiały zgromadzone w archiwum są udostępniane osobom piszącym prace naukowe, dyplomowe oraz organizującym wystawy.
Muzeum Oświatowe w Puławach jest jedynym tego typu muzeum w woj. lubelskim.
Projekt i wykonanie: 